Van een afstand is het gewoon een magnoliabloesem: een meter aan roomwitte bloemblaadjes die zich over het doek ontvouwen, dik aangebracht met een paletmes. Kom je dichterbij, dan komt er iets anders tevoorschijn: een vorm, doelbewust aangebracht, half verborgen in de penseelstreken van het schilderij. Het is een woord, geschreven in het Oud-Hebreeuws, en als je het eenmaal ziet, kun je het niet meer over het hoofd zien.

Dit is de stille handtekening van Evgeny Maximov, 50, een in Rusland geboren schilder die woont op het platteland nabij de paleisstad Mafra, 40 kilometer ten noordwesten van Lissabon. Maximov en zijn vrouw kwamen in 2007 naar Portugal, aangetrokken – zoals velen – door het licht, het landschap en het ontspannen levensritme. Hier schildert hij, in een zonnig huis omringd door velden en bloemen, op een steenworp afstand van de kust van de Atlantische Oceaan.

In zijn eerste drie jaar als schilder verkocht Maximov bijna tachtig werken. Toen „kwam het leven ertussen“, zoals men dat zegt. Hij legde zijn verf opzij, nam een baan in de technische ondersteuning en hielp vervolgens zijn vrouw bij het runnen van een familiebedrijf. Hij kon alles doen wat nodig was, behalve één ding: hij kon het verlangen om te schilderen niet onderdrukken.

Auteur: Evgeny Maximov;

In volle bloei

Vandaag de dag heeft hij zich weer fulltime aan zijn passie gewijd.

Dat werk heeft vorm gekregen in een serie die de kunstenaar ‘Ancient Song’ noemt: tien grote bloemschilderijen, elk opgebouwd rond één oud-Hebreeuws woord voor aanbidding, waarbij elk woord verborgen zit in het ontwerp van de bloem. De witte magnolia, geschilderd in volle bloei en onbedekt, draagt het woord Yadah – lofprijzing met opgeheven en opengehouden handen, zonder iets te verbergen. Geen enkele bloem, zegt hij, lijkt meer op die houding dan een magnolia in volle bloei. Verscholen in een pioenroos ligt ‘Tehillah’ – lofprijzing die tot een lied uitmondt. Een iris draagt in het geheim ‘Halal’, wat betekent: schitteren, uitbundig vieren.

Verborgenheid is het kenmerk van deze elegante kunstwerken. Het woord is geen etiket of spandoek op de voorkant van het doek, maar iets dat in de verf is verweven, zodat degene die met het schilderij leeft, erachter komt dat het er is, terwijl een bezoeker misschien gewoon een prachtige bloem ziet. Het verandert een decoratief object in iets rustigers en persoonlijkers, een kunstwerk dat blijft spreken lang nadat de kamer stil is geworden.

Auteur: Evgeny Maximov;

Een gedocumenteerde serie

Maximovs geloof vormt de basis van dit werk. Hij en zijn vrouw zijn ouderlingen en aanbiddingsleiders bij de Riverside International Church in Cascais. De Hebreeuwse woorden zijn geen versiering die louter voor het effect is gebruikt; ze vormen de woordenschat van een leven. Maar de schilderijen zijn geen preken. Het zijn bloemen, gemaakt voor huizen waar schoonheid en geloof dezelfde muur delen.

De werken zijn groot – ongeveer een vierkante meter. Ze zijn volledig met de hand geschilderd in olieverf en worden vanuit Portugal wereldwijd verzonden. Maximov documenteert de serie naarmate deze groeit, schilderij voor schilderij, voor een klein maar groeiend publiek dat elk nieuw woord volgt terwijl het uit de verf tevoorschijn komt.

In zekere zin is het een heel Portugees verhaal: een stel dat van ver kwam, verliefd werd op het land en nu iets van zichzelf opbouwt op de plek waar ze zich thuis hebben gevoeld. Dat dat ‘iets’ toevallig schoonheid is met een geheim erin vervat, maakt het des te passender.

Het werk van Evgeny Maximov is te vinden op https://maximovart.com/ en op Instagram via @maximovartist.